Wyniki konkursu

Za dzikość, dynamikę, rozpęd, za wrażenie oszołomienia ruchem, pędem zdarzeń, za podróż tunelem 100 na godzinę.

Za zagadkowe zdania, zagadkowe zdania, nieodpowiednie zdania. Za suspens, skrót, cios, żart.

Za krytykę społęczną przetworzoną na literaturę, za surrealistyczny temperament, który prowadzi nas do realizmu. Za lekkość, osiągniętą dzięki precyzji. Za dobrą zabawę.

Spośród 10 opowiadań nominowanych do Międzynarodowego Festiwalu Opowiadań redakcja Magazynu Mint wyróżniła trzy teksty, które naszym zdaniem zasłużyły na szczególną uwagę – i jednemu z nich przyznała Nagrodę Specjalną. Hasło wywoławcze Festiwalu spełniło swoje zadanie, bo wszyscy nominowani w zaskakujący sposób podeszli do nostalgicznych, surrealistycznych motywów ślubno-fryzjerskich, które pobrzmiewają w słowach „Jak czesałem panny młode”. Prozę poetycką Julii Oberson pt. „Wylot.Gigo” wyróżniamy za to, że z odwagą rozbija wszystkie nasze przyzwyczajenia językowe, łącząc Siuksów z siksami, wypowiedzi matki-makatki z intonacjami chóru i poetyzmy z komunikatami komputerowymi. „Takich chórzystów lubię najbardziej: bezczelny, wypolerowany scynk”, mówi narratorka – a my podpisujemy się pod jej słowami. Kamilę Zielińską wyróżniamy za opowiadanie „Z uśmiechem na twarzy”, w którym tematy tożsamości klasowej i sprawczości kobiet zostają wpisane w eugeniczne fantazje o idealnych, pozbawionych osobowości ciałach. Zielińska nawiązuje do takich kultowych produkcji jak Seksmisja i Opowieść podręcznej, by przedstawić dramat bohaterki, którą system poddaje psychofizycznym operacjom mającym na celu zwiększenie jej możliwości reprodukcyjnych. Last but not least, Nagroda specjalna Magazynu Mint trafia do Tomasza Dalasińskiego, który w „Czesance” opisał wizytę pewnego chłopca w toruńskiej przędzalni „Merinotex”. Dalasińskiemu udaje się wyjść poza schematyczność tak popularnych dziś motywów wiejskich dzięki temu, że obiera perspektywę dziecka i skupia naszą uwagę na temacie wesela. „Śmiali się”, mówi narrator o pracownikach przędzalni. „Byli cali w białym pyle. Najpierw myślałem, że to mąka. Potem, że śnieg. Dopiero później zrozumiałem, że przez osiem godzin dziennie osiadała na nich przędza. Na włosach. Na brwiach. Na rękawach. Wszędzie. Wyglądali, jakby każdy z nich codziennie trochę siwiał”. Odwiedziny chłopca w przędzalni stają się pretekstem do zabawy, w której uczestniczą wszyscy wokół niego, i niebawem chłopiec trzyma „w dłoniach włosy, które nigdy nie rosły na żadnej głowie”. Dalasiński ukazał swoich bohaterów z czułością, a obecność chłopca w fabryce prowadzi do małego zdarzenia, które ma ogromne znaczenie i dla niego, i dla dorosłych zebranych wokół.